Lees jou gunsteling-tydskrifte en -koerante nou alles op een plek teen slegs R99 p.m. Word 'n intekenaar
Aktueel
Antjie Krog se stilte en ’n gedig

Dit is dood, dood stil; amper so stil “soos ’n Sondag in die sixties”. Dan lees sy haar ma en haar broer se werk. Soms huil sy. Of skryf maar, sê Antjie Krog aan Murray La Vita.

Die digter Antjie Krog. Foto: Argief

“Die afsondering is in ’n sin kosbaar, omdat mens tyd het om terug te keer na die soort stilte waarin jou sintuie onbevange kan vaar en ervaar.

“Aan die anderkant waak mens daarteen dat die fisieke afsnyding van ander, jou nie in ’n patologie van selfgeabsorbeerd wees en selfversonkenheid plaas nie. Die ineenstorting van die huidige het egter ’n teks oor die ouerwordende liggaam waaraan ek besig was, eenvoudig voortgestu.

“Lesende die wonderlike Nederlandse vertalings van Griekse mitologie asook ou Duitse tekste vol hoofletters, het my ook uitgebring by die ou bevryde vrou Baubo, Godin van Plesier.”

in tye van Ineenstorting

geliefde van die helder hang en trieste tong

ek trek jou nader deur kwaadaardige struikgewas

in die lighoofdigheid van dig

ruik jy na spruitwater en wilgerhout

ons voel hoe bosvirus en mensehaat

ons armhare skroei

jy is op dié oomblik so na

ek voel jou hempsak teen my wang

en hoe rampe in ons aarwande oorhel

*

as ek van jou omdraai

word jy die held teen ons daaglikse dood

op ouderdom draai jy die rug

teen rewolusie en klimaatsangs gooi jy wal

uitoorlê skuldgevoel

vee vermeende uitbuiters van die tafel

en verskans ons kanse op oorlewing

jou oë word daar gedugtig van

jou tande smelt saam in verbetenheid

jou hande louter van grendels skuif

jy sal ons inmekaar in inkneus

vir die reg op ’n einde wat ons maaksel is

(die stad dryf om my heen in virus en glorie

voor ek die voordeursleutel draai

hoor ek êrens, soos ‘n sak gebreekte glas, jou hoes)

*

bevange word die diepte van my slukderm

wanneer soveel omwenteling

in virulente vonke teen ons opsnak

ek bemin jou met kennis

met leeflange kartering meet ons ons liggame

die oudword van ons liggame

die volhou van ons liggame

die onthou êrens van hoe “daar” hoe “waar”

ons eenmaal was

sterre staar nou die stiptes blind

waar ons onsself wanhopig liefdevol bly volhou

*

ek versin wat jy eenmaal was

so meer as sinsnedes, o

beminner van my wese

hoe het die aardswette ons

skielik so eensaam gelaat, so bar bokkig

kom, gly in my in vanuit jou abdomen

*

hoe is dit moontlik dat ons liggame

-soos wat dit so eenmalig saamgestel is -

net 1x lewe en nou ook in hope tot niet gaan?

hierdie lyf is ons enige, ons sag-Geërfde, ons Oppigste Moment

ons eenmalige Snik van Suurstof en Siddering

kermend skuifel ek teen my verslete self aan –

my eenmalige Eenling, my lieflik-Gelatene

ag, word weer die koelbloedige woestaard

tussen al die vernietigers en ontelbare internet-verseildes

*

ek myn die glans van jou oë

o my skoongesig Geliefde

ek snoer my mond met joue, my Enkeltere

om ons bibber bloedskandig die granate

laat jou skenkels vibreer

skuif jou hoewe heen en weer

die vulva is soos bier lag Baubo

sy lig haar rok op: kom ploeg my

maai die hoogmoedige garsvelde af

die bylmerk wat jy sien is bevry en van vaam

kyk: al wat oorbly is ons weerstandige gegier

*

die winde smeul die berge beweeg aan

die wolke bleik die reën is ’n vloed

maar die vagina waarop die lewe kan vertrou

is die vagina van die Gevarin

die Gulle Houerin – sy is selfstandig kreatief

-hierdie vagina van die jambes

dis waarom die opening ’n versreël moet word

sê Baubo aan die dood met die roede van ‘n raaf

ons liggame grondves ons

ons staar uit ons tiete

ons skreeu uit ons poes

vervloek is tog die beëlsebul wat so prys aan sy eie Stengel

wildheid wildheid o here

my hart is soos ’n wolf

ons ondergang brokkel soos skulpe onder my pote

ek slurp sy harsings

maal sy skenkels

verslind hom met ’n harige greppel

open sy oë in ’n skaamoord van urine

’n mond van stoelgang

tot ons nuut uitbreek uit ons beswete kwarantyn

en herrys, roep Baubo tereg

herrys nié soos wilde maanhare

eselhingste sier- of skafbokke nie

maar laat ons ons te buite gaan op die glansende liggaamswiel

dat elke been van ons tot die lewe toe in. breek.

en ons soos sterre sonder besinning binnetoe plof

*

die geluid van ’n graaf oor klipperige grond

’n duif se klank teer gesitueer in blou

roerloos rand die herfs haar eikeblare

met ’n bos radyse in jou hand kyk jy deur die venster

ons huis ’n liriek in die oggendson

die mond smeul teen die onpraatbare dood

die tong soek ’n deurtog in taal wat op sterwe lê

die drienoothunkering van die waterfiskaal

alleen om jou vir altyd te sien te kry

so verskerp ons skerwende liggame ons nog-longvolle lied

in dié leë vreemde dae

leer mens die liefde wat oor is, tel

*

voor die eerste botsels het die hele boord

’n bewussyn van pienk vanoggend

te midde van tale ylend in isolasie en vuur

my oë probeer heg aan hierdie lentefilament

want die huis is vol gal jou uitgegraafde

woede hang rond soos ’n rou wond

soos vegvalke lig ons ons vlerke

nou en dan val ons bloed stil

ons koop brood ons asem vermy mekaar

ons word gaande gehou in verwyt

die verminking van jou dapper lyf is ek

die verenging van my treë is jy

bitterheid grint onder jou ooglede

wanhoop wentel langs my werwels af

nie die herbergsaamheid van berge

of die gevoelige presisie van reiers

sal ooit hieraan verander nie

soggens as jy uit die stort kom

val die lig rillend om jou enkels

as dit goed gaan groei ons in mekaar se versinsels in

is ons by ons nasate vir wie ons lief is

is ons die hele dag gelate – lewend in toebemete tyd

dis nie nou die tyd vir wraak nie

alles sterf besoedeld aan sigself

ag, is dit die graf van die stomme aarde wat so huil?

*

al hoe giftiger dweil verskillende soorte eindes

om die wande van ons vrese

my neksenings trek die strop stywer

my oë smelt in knoopsgate van vel

hoe hou ek dan my hande

dat dit ons nie toegemaak kry nie?

my voorkop dommel in vlekke

my elmboë het vratte

reuke ontsnap uit my lyfsak

vertel my tog, my Onontkombare

onbefaam, nouverward

wie was dié liggaam eens

met die lewe as geliefde?

gee my jou milde mond, o Lyfbeminde

hoe sierlik kon ek eens loop in my sandale

hoe skrylings gespan jou dapper hals

om ons hompel die einde met haar vurige tang

ek veg ek veg ek is bang en ek veg ek veg

vir ons een gesamentlike liggaam

omring deur die bakteriese sproei van sterwelinge

bly ons dit sien:

o dood met die lang toue

MyStem: Het jy meer op die hart?

Stuur jou mening van 300 woorde of minder na MyStem@netwerk24.com en ons sal dit vir publikasie oorweeg. Onthou om jou naam en van, ‘n kop-en-skouers foto en jou dorp of stad in te sluit.

Ons kommentaarbeleid

Netwerk24 ondersteun ’n intelligente, oop gesprek en waardeer sinvolle bydraes deur ons lesers. Lewer hier kommentaar wat relevant is tot die onderwerp van die artikel. Jou mening is vir ons belangrik en kan verdere menings of ondersoeke stimuleer. Geldige kritiek en meningsverskille is aanvaarbaar, maar dit is nie 'n platform vir haatspraak of persoonlike aanvalle nie. Kommentaar wat irrelevant, onnodig aggressief of beledigend is, sal verwyder word. Lees ons volledige kommentaarbeleid hier.

Stemme

Hallo, jy moet ingeteken wees of registreer om artikels te lees.